Erkan Çapraz / Gerçeklerle Yolculuk

Plan yapmayın plan!

29 Eylül 2007 Cumartesi

90'lı yılların kabusuydu "çatışmalı" geceler!

 

Hakkari, Yüksekova, Şemdinli ve Çukurca'da bazı geceler sabaha kadar dışarıda bir "çatışma", savaş hali...

 

Evler, "kazayla" delik deşik oluyor, sabahlara kadar "iki taraf" arasındaki çatışmalar sürüyordu.

 

O günleri unutmak mümkün değil. Hele ki geceleri... Kurşunlara emanet geceleri...

 

İşte o yıllardan bir gece vakti babamla birlikte televizyon izlerken aniden televizyonumuzun ekranı karardı. Ekranın tam ortasından siyah bir leke yayılmaya başladı.

 

Televizyonumuz "kapatıldıktan" sonra her zamanki "fon müziği" duyuldu…

 

Tak tak tak, güm, tak tak…

 

O gün belki de çatışmanın ilk kurşunu bizim talihsiz televizyonumuzu bulmuştu. Televizyondan açılan ateşe karşılık verilince talihsiz televizyon kurşunlardan kaçamadı ve "tüp"ünden vuruldu.

 

90'lı yıllarda yaşanan tüm bunları o "fon müziği" sayesinde hatırlıyorum…

 

Ertesi gün Necip abim, tamircinin televizyon tüpünden çıkardığı mermiyi karakola götürüp karakol komutanına; “Dün akşam sizin kulübelerden bizim eve doğru ateş açıldığında bu mermi bizim duvarı aşıp televizyonumuzun tüpüne girmiş… Buyrun bizde kalmasın!”der.

 

Evlerimizin aralarından sürekli düşmanlar mahalledeki karakola doğru ateş açıyorlardı. En azından dönemin karakol komutanı bunu söylüyordu.

 

Doğru muydu komutanın söyledikleri?

 

Hiç yalan söyler mi komutan?

 

Haşa!

 

Ama her nedense karakola 100 metre yakın olan evimizin yanı başındaki düşmanlardan hiçbiri vurulamıyordu. Sadece koca koca havalandırma delikleri açılıyordu bizim evin duvarlarında… O deliklerden baktığımızda nöbetçi kulelerini görmek mümkündü o zamanlar.

 

Çok büyük bir psikolojik baskıydı biz çocuk yaştakiler için o yıllar… Hatta o zamanlar Yüksekova'da ve tabi diğer ilçelerde duvarına kurşun saplanmamış ev bulmak zordu…

 

İki katlı evimizin kerpiç duvarlı alt katı daha güvenliydi. O duvardan roket bile geçemz diyordu bizimkiler.

 

Gerçi karanlıktı biraz ama, ben karanlıktan da korkardım...

 

Işıkları açmak kimin haddine!

 

İlk kurşun sesiyle tüm ışıklar kapatılırdı: "Biz evde yokuz, hiçbirşeyden de haberimiz yok!"... Ama evdeydik aslında, dışarıda neler olduğundan da haberdardık...

 

"Karanlıktan" gelen kurşun sesleri beynimde zonkluyordu.

 

Kurşun yağmuru vardı dışarıda ve arada bir atılan aydınlatma bombaları yıldırım gibi aydınlatıyordu etrafı…

 

Gürül gürüldü dünya…

 

Sahte bir canlılık hakimdi her yere; gürültü vardı, kurşun vardı, çocuklar ve çocukluk yoktu...

 

Dışarıdaki çocukluğumuz roket ve ses bombalarıyla patlatıldı...

 

Parçalarımızı ertesi gün dışarıda toplar, oyun oynardık…

 

Evimiz için yapılan "havalandırma" delikleri ise cabası…

 

Çok şükür atlattık o günleri diyesim gelmiştir çoğu zaman... Hatırlamak istemeyişim... Çünkü bir "çocuk" olarak bana kabus geliyordu o yıllar...

 

Fakat itiraf ettiklerine göre kimileri için kabus değil "fantazi"ymiş...

 

Bir emekli albay çıkıp şöyle şeyler yazıyor kitabına benim kerpiç duvarlı evin karanlıkta geçirdiğim o kabus dolu anları:

 

“Planım şuydu: İki üç gecede bir, 120 mm'lik havan aydınlatma mermisini ilçe merkezi üzerine atacaktım. Sonra, önceden belirlenmiş hedeflerin üzerine makineli tüfekle ateş açacak, sonra da roketleri ateşleyip, şehir üzerinde tam bir çatışma havası yaratacaktık. Ertesi sabah halkı, şehir meydanında toplayıp, muhtemel bir çatışmada şehrin ve halkın ne denli zarar görebileceğini, bu nedenle teröristlerin şehre girmesine izin vermemeleri gerektiğini anlatacaktık. Dediğimiz gibi de yaptık. Haftada en az bir kez bu uygulama Şemdinli'de yapılır oldu, hem de uzunca bir süre.”

 

Pehey albayım generalim komutanım meğerse o çatışmalarda ne büyük işler becermişsiniz...

 

Nasıl eğlendirebildik mi sizi komutanım? 

 

Siz rol usulü savaş çıkarırken, ben savaşın ortasındaki masum çocuk rolünü iyi oynayabildim mi?

 

Sizin "planım şuydu" derken kurduğunuz cümlede "keyif için"bomba attığınız o kentin içindeki çocukların planını merak ediyor musunuz Komutanım?

 

Ya da biz plan yapsak destekçileriniz "plan yapmayın plan" deyip vururlar mı o çocukları...

 

Planımız barış Komutanım, kurgusal ya da fantastik savaş planınıza karşı bizim planımız BARIŞ ne olursa olsun BARIŞ...

 

Kerpiç ve karanlık evlerde korkmasın çocuklar diye, açtığınız havalandırma deliklerini onaracak, çocukluğumuzun parçalarını sokaklardan toplayıp kendimize, çocuklarımıza yepyeni bir gelecek yaratacak planımız BARIŞ...

 

Plan yapmayın bu saatten sonra komutanlarım, sökmez Hakkari'mizde... Artık büyüdü çocuklarımız... 

Bu yazı toplam 16069 defa okunmuştur
bire bir
 // colemerig
yorum yapamadan duramıcamı anladım.yazını okuduğumda 1990 yılı gözümün önünden geçti söylediklerine katılıyorum bende bire bir aynı bir olay yaşadım akşamlar saat 8 9 bulunca her zaman çatışma olurdu ki ben merkezde de yaşadım ve bir gün karanlıkta oturmuşuz tak rak sesleri eşliğinde hüngür hüngür ağlıyoduk ben ve kardeşlerim annem çünkü babam evde yoktu ve her birimiz bir duvar köşesinde kıvranarak ağlıyorduk içimizde korku her gün dua ederdim allahım akşam olmasın diye hep dua ederdim çünkü akşam olunca yatamazdık çatışmadan aynı günlerden bir gün bir tane kurşun evin kapısından erkan beyin söylediği gibi küçük bir havalandırma açtılar resmen evin içine ateş ediyolardı ve ben 12 yaşındaydım daha o zaman.kendi adıma konuşayım benim için hergün işkenceydi ve ağlamadığım günlerimi hatırlamıyom.ve bu neden den dolayı başka yere göç etmek zorunda kaldık çünkü pisikoloji diye bişi kalmamıştı yani şu bütün söyledikleri doğru...
11 Mart 2008 Salı 12:35
sen kimsinki ??
 // aydın aydın
kimsinki sen diyen kardeşime!!! herhangi biri vatandaş kürtüde türküde cerkezide lazıda bir olan içiçe yaşayan bir ülkede olan bir vatandaşım öteside yok !Bir insan insana kıyabilirmi Allah aşkına babana neyi sormam gerekiyor ne diyecekler askerler bize zararmı veriyor diyecek, geçmişten bugüne kadar böyle bir olay olsa idi emin ol sırf orada yaşayanlar değil bizlerde duyardık bence biraz ezginlik duymaktan vazgeçipte hatayı oradada aramak lazım derin devlet karadenize niçin uğramıyor??? halka zarar vermiyor karadeniz halkımı sessiz? Ben ne dersen de sizleri seviyorum , her zaman kardeş kalalım kardeşim. Böyle tartışmalarla birşey çıkmaz sorunlar Allahın izni ile aşılacak....
02 Kasım 2007 Cuma 16:40
azıcık yazmışsın erken
 // jiyan
bölge halkı adına teşekkürler...
31 Ekim 2007 Çarşamba 08:20