Bir şiirin içinden gelen insan

Bengül Yağıbasan yazdı:

2000’lerin başlarıydı. Şiirin hayatımda çok daha fazla yer kapladığı yıllar… İnsanların birbirini fotoğraflardan önce cümleleriyle tanıdığı zamanlar.

İrfan abimle o yıllarda tanışmıştık.

Onu önce bir haberin içinde değil, bir şiirin içinde tanıdım ben. Sonra zaman geçti. Şiirden başlayan şey, zamanla abi kardeşliğe dönüştü.

Hayat bazen insanları garip şekillerde birbirine yakınlaştırıyor. Hiç aynı şehirde yaşamadan, aynı masaya oturmadan, hatta yüz yüze hiç görüşmeden bir insanı ailenden biri gibi hissedebiliyorsun.

İrfan abi benim için biraz böyle bir yerde durdu.

Onunla ilişkimizi güçlü yapan şey yalnızca aynı dünyaya yakın hissetmemiz değildi. Yazıya ve şiire aynı yerden bakıyor oluşumuzdu biraz da.

Bir dönem çok sevdiğim bir kitap üzerine bir yazı yazmıştım. İrfan abi o yazının devamını getirmiş, eksik bıraktığım yerleri tamamlamıştı. Sonra o yazı ikimizin imzasını taşıyarak yayımlanmıştı.

Bugün dönüp düşündüğümde en çok bunu önemsiyorum sanırım.

Bir insanın senin cümlene dokunabilmesi kolay değildir çünkü. Hele ki bunu incitmeden, eksiltmeden, çoğaltarak yapabilmesi…

İşin belki de beni ona en çok yakınlaştıran taraflarından biri şuydu: İrfan abi bütün o kimliklerin yanında bir emekçiydi aynı zamanda.

Gazeteci, yazar, şair, belediye başkanı…

Ama ekmeğini yıllarca terzilik yaparak kazandı.

Onun terzilik yaptığını öğrendiğimde içimde tuhaf bir sıcaklık oluşmuştu. Çünkü bana babamdan daha yakın olan dayım da terziydi. Hâlâ küçücük dükkânında elbise dikerek hayatını sürdürür.

Belki bu yüzden İrfan abinin terzilik yaptığını duyduğumda onu daha yakınımdan biri gibi hissettim.

İnsan bazen birini düşüncelerinden önce, çocukluğundan tanır çünkü.

Bir makas sesi, bir kumaş kokusu, bir dükkânın içindeki emek hissi… Bazı şeyler insanın içinde çok eski yerlere dokunuyor.

Tam yılını bugün net hatırlamıyorum ama 2007 yılı civarıydı.

Bir gün bana Avrupa’ya seminer vermek için gelme ihtimali olduğunu söylemiş, “Adresini ver, yakın bir yere gelirsem seni de ziyaret etmek isterim,” demişti.

Ben de adresimi vermiştim.

Aradan biraz zaman geçti. Bir gün kapı çaldı. Postacı elinde bir paket uzattı bana.

Paketi açtığımda içinden İrfan abimin şiir ve öykü kitabı Kar Suyun Sırtında çıkmıştı.

Müthiş mutlu olmuştum.

Bugün dönüp baktığımda, aslında beni mutlu eden şeyin yalnızca bir kitap olmadığını daha iyi anlıyorum. İnsan bazen birinin seni düşünmesini, seni bir cümlenin içinde hatırlamasını da unutmuyor.

Pandemi yıllarında, dışarıda Newroz kutlamalarının yapılamadığı günlerde evde kendi küçük Newroz’umu kurmuştum.

Mumlar yakmış, kırmızı bir örtü sermiştim masaya. Ve o gece masanın üzerinde duran kitaplardan biri yine İrfan abimin bana yıllar önce gönderdiği Kar Suyun Sırtında idi.

Bugün o fotoğrafa baktığımda bana sadece bir geceyi hatırlatmıyor.

Bir dönemi hatırlatıyor. Şiiri hatırlatıyor. Uzakta da olsa insana yakın kalabilen insanları hatırlatıyor.

Hayat hepimizi başka yerlere savurdu. O, şiirin yanına mücadeleyi, gazeteciliği, siyaseti ve cezaevini sığdırdı. Ama bir yandan da terzi dükkânında kumaş biçmeye devam etti.

Ben ise sürgünde kaybolmadan yaşamaya çalışıyordum.

Bugün dönüp baktığımda İrfan abi denince aklıma ilk olarak ne siyaset geliyor ne de yazdığı yazılar.

Ben onun en çok baba yanını hatırlıyorum.

Sadece kendi çocuklarına değil, çevresindeki insanlara da bir şekilde baba olabilen insanlardan biriydi o. Sıcaklığıyla, şefkatiyle, gülüşüyle, konuşmasıyla insana güven veren…

Belki bu yüzden yıllar geçse de bazı insanlar insanın içinde aynı yerde kalıyor.

Sanırım insan, hayatına bir şiirin içinden giren ama sonra gerçekten aileden birine dönüşen insanları kolay unutmuyor.

İrfan abi benim için biraz böyle bir yerde duruyor.