Ey insan

Ağlayacak mısın bu günüme? Göz yaşın barışı getirebilecek mi bari mahşerini andıran yurduma? Temizleyebilecek mi çocukluk hayallerimi kandan…

Affedebilecek misin kutsal olarak nitelendirdiğin topraklarına yapılmış saygısızlığı. Affedebilecek misin sebebi hicranını halkımın?

Sen affedersin belki! Sonsuz sevgini belki onlara da ayırırsın. Ama ben…Ben affeder miyim sence beni parçalayanları… Affeder miyim sence çocuk bedenime sığdırılan onlarca kurşunu? Ben affeder miyim sence bu kederin sahiplerini.?

Akacak yaşım kalmadı. Parçalana parçalana inanacak yürek kalmadı. Ellerimi göğe çevirip yüzümü kaç kez döndüm sana…Her seferinde senin yarattığın bomba yağdırmadı mı üstüme üstüme...

Hangi  tanrıya sığınayım şimdi?

Hangi din hangi inanç kaldırabilir şimdi bu sancımı bu öfkemi?

Hangi inanç bağrına basar beni? Birkaç gün önce yitirdiğim annem gibi kim okşayacak saçlarımı, kötü bir rüyaydı uyanınca geçer diye…

…

Devrik cümleler gibi aykırı durmak vardı tarihin kalemine saplanırcasına hemde. Yüzyıl sonra bile daha dünmüş gibi "hatırlıyorum,evet…."dercesine çakılıp kalmak vardı geleceğine şimdinin.

Kendince bencil duygularla"zafer"ler diye tanımladığı o utançlar… Sadistçe bir gururla dünyanın karşısına geçip"ülkem bu!" diyebilmek vardı.  " benim ülkem bu! çocuk katili… Göbekli dev bir hapishane müdürü… Öldürdüğüm barış güvercini arka bahçemde gömülü! Diyebilmek var! Ateşlediği her bombanın patlama anını tekrar tekrar başa sararak iğreti bir his duymak da var…

Çocuk olmak da var Filistin"de.

Çocuktum… Hangi düzene başkaldırdım ki böylesine bir öfkeyle karşılaşacak. Sorarım?

Çocuktum… Yaşayamadan kurban edildim güç çatışmalarına, emperyalist ideolojinin egoist planlarına…

Çocuktum… Mozart"ın o meşhur bestesinde yazıldığı gibi "daha dün annemizin kollarında" yaşadık diyemeyeceğim.

Çocuktum… Ellerimizde sopalarımız, taşlarımız olsa da… çocuktum. Masumdum… Ya da ben öyle olduğuna inandım…

Hangi tanrı affetsin ki bizi?

Hangi peygamber bu benim kavmim diyebilecek o gün huzura çıktığında İsrailoğulları için?

Hangi kutsiyete sığar şimdi bu acı?

Hangi tanrı dinine kabul eder şimdi insanı?

Hangi tanrı üstlenecek özelikle bu günlerde bu günahı?

…

Bir empati yaparak başlamak istedim sözüme bu sefer. Daha dün ve önceki günlerde Filistin"de gerçekleşen dram ne kadar gelişirse gelişsin insanoğlunun hala güce aç, ilkelliğinin taş devrinden kalma yerinde olduğunu gösteriyor. Orada o insanların neler yaşadığını bir an düşünmek bile insanı derinden yaralıyor.

Bu kafasını bedeninden koparıp yanı başına koymaya benziyor. Kendi bedenine baktıkça hala o ayaklarla koşabileceğini düşünüyor olmak ne aşağılık bir duygudur. İsrail devleti işte tam böyle bir duygu içerisindedir. Ne daha az ne daha fazla…

Bu güne kadar bu tür katliamlarda hayatını kaybetmiş tüm masumlara ve özellikle çocuklara…

Önceki ve Sonraki Yazılar