Yıllardan beri süregelen “İl olduk, il oluyoruz, il olacağız, hadi il olalım!” muhabbeti dönüp duruyor. Yok Cumhurbaşkanı’nın sözü var, yok Cumhur İttifakı’nın “100 il, 1000 ilçe” projesi var, yok efendim biz il olma potansiyeline en uygun ilçeyiz gibi, gibi, gibi…
Bunların çoğu doğru, hatta hepsi doğru. Coğrafi, stratejik, nüfus yoğunluğu ve fiziki olarak il olmayı fazlasıyla hak eden bir konuma sahip Yüksekovam.
Fakat şöyle bir gerçeklik var ki il olabilmek için “Hadi il olalım!” diyerek de il olunmuyor. 2016 yılından beri belli aralıklarla alevlenen bu muhabbetin nihayete ermesi için kusura bakmayın ama üç beş cılız toplantıyla olmaz, olamaz.
Öncelikle, on küsur yıldır teorik olarak tabure sohbetlerinden ibaret olan bu istek ve talep için sahada pratik olarak ne yaptık? Memleketin kronikleşen onlarca sorunu için hangimiz nasıl bir çaba sarf ettik? Sahada bu talep doğrultusunda hangimiz ya da hangi kurumumuz nasıl bir çalışma programı tertipledi?
Altyapı, üstyapı, çarpık kentleşme… Bangladeş veya Hindistan’ın herhangi bir kentinin varoş semtini andıran kaldırım dizaynı; gelişi güzel kazılıp kapatılmayan ya da yaması kendinden büyük olan elektrik, doğal gaz veya rögar çalışmaları; kiraladığı kırk metrekarelik iş yerinin kaldırımını ve araç yolunu tamamen kapatıp yolun ortasında AVM açan işgüzarlar… Vs. vs. vs.
Bütün bunların yanı sıra ilçenin konumu itibarıyla iki ülkeye sınır olması, dünyanın neresinde olursa olsun stratejik, ekonomik ve siyasi bir üstünlüğe sahip olması gerekirken bizde bu da tam bir işkenceye dönüşmüş durumda. Bu büyük avantajı elin oğlu kendisi için çok iyi değerlendirirken biz bu konuda ölü taklidi yapmaya devam ediyoruz.
Asıl ve can alıcı mesele de memlekette hiçbir sosyal etkinlik kompleksinin olmaması; tarıma, hayvancılığa müsait milyonlarca metrekare verimli arazilerin işlenmiyor olması veya işlevsel hâle getirilmesi için herhangi bir teşvikin olmaması. Sanayileşme dersen iki işçiyi çalıştıracak bir atölyenin bile olmayışı… Son zamanlarda bütün bunlar korkunç bir sosyal çürümeye sebep olmakta.
Özellikle nüfusunun büyük bir bölümü genç olan bu şehirde gençlerin bir şekilde geçimlerini sağlamak için düştükleri kumar, sanal oyunlar ve uyuşturucu tuzaklarının belki biz çok farkında değiliz ama inanın, şu karşıki tepelerden birine çıkıp şu yetim şehre bakarsanız içine düştüğü içler acısı durumu çıplak gözle görürsünüz.
Daha düne kadar dik duruşuyla, ekonomisiyle örnek olan; ülkenin herhangi bir yerinde vuku bulan bir olay karşısında aynı anda örgütlenip kitleselleşen protest duruşuyla herkesin gıptayla baktığı memleketimde bugün gençler, içine düştükleri çıkmazdan dolayı intihar ediyor, cezaevlerine giriyor. Beş on yıl önceki sloganlara bakın, bir de günümüzdeki sohbetlere bakın. Hele bir toplumu yok eden en büyük etkenler nedir diye sorsam, tefecilik, kumar, fuhuş, uyuşturucu der herkes. Ne hazin bir durum ki benim memleketimde her gün manşetlere taşınan haberler bu dört pislikten en az biriyle ilgili.
Şimdi bir kere daha başta söylediğimi tekrar edeyim: Bütün bu sorunlar ortadayken, bu sorunların çözümüne dair kimse kılını kıpırdatmazken “İl olalım, komisyon kuralım, Ankara’ya gidelim.” diyerek yaptığımız çalışmaları değerlendiren üst mekanizma, “Hadi oradan! Önce il olabilme vasıflarını bir yerine getir, kendine bir çeki düzen ver, ortalığı derleyip toparla. Sonra kendi kendine il olursun.” demez mi?
Hatta bir baktın, sürekli göç alan bu şehir yaklaşık on yıldır düzenli olarak göç veriyor. Gerçek şehir yaşamını benimseyip göçü tersine çevirdiğimiz zaman bir de baktık ki il olmuşuz, üstüne bir de büyükşehir oluvermişiz.
Olmaz mı? Olur be kardeşim!
Bu ova, bu verimli topraklar en az beş milyon insanın barınabileceği kadar geniş, düz ve zengin. Yeter ki biz kaldırımımıza, caddemize, sokağımıza, ovamıza sahip çıkalım…