İrfan Sarı

Zehir keskinliği

Salı

Zehir gibi dumana boğulduğum anlarda dört yanımı saran kahır ve aklımı açan yalnızlık kilidi sendin. Bir sabah erkenden uyandığımda ciğerlerime doluşan seher sabah da sendin.

Şimdi uzak düşünürüm. Bildiğim şarkılarla avunurum. Kendime dair ne varsa düşündüğüm sana beslediklerimdir ancak.

Geceyi sarmış dolu bir ay vaktinde, gümüşe çalan ışık sızmaları ve altın dökümü sarızambak açımları bıraktım bir kenara.

Arkandan baktığım o mutsuz yerdeyim. Ay her on dördünde yine ay, gece her dolanımdan sonra burada ve ben mecburum.

Kalbim asıldığı yerden kan taşır beynime.

Koynundaymış gibi bir aynanın görürüm hayal aceleciliğiyle. Yüzüme bir fırtına çarpar. Anason damlar damarlarıma.

Yok, gibi uzaksın, taradığım bütün haritalarda yoksun. Adın, eşkâlin ve gözlerin hiçbir haritanın topografyasında değil. Kaybolan bir kara parçası, akmış, buhar olmuş bir deniz, sen nesin?

Sahi sen nesin?

Mutlak mutsuzluk mahşeri mi yoksa gökyüzünden berrak mavi bakan mı?

Kuşaktan kuşağa söylenmiş bir efsane. Toprağın, suyun, dağın, güneşin ve tanrıların buluştuğu söylence.

Nesin sen?

Gözlerinden ırmaklar taşıran ve memelerinden süt sabahlar açan.

Kirpiklerine serçelerin tünediği, kaşlarına bulut değen bir anlatılmaz cennet misin sen.

Asırlar boyu gizli sevişilmiş bir ilahe mi?

Yoksa yaralanmış bir ceylanın ürkek- çaresiz ölümü bekleyen belirsizliğimi? bir alıcı kuşun hedeflendiği güvercin misin sen.

Düşman mevzisine girmiş infilak etme üzere olan kaygımı? Yoksa dost yüreğe düşen bir ıslak hasret misin? İkisini de barındıran korku musun sen?

Nesin sen?

Tanımı olmayan bir bulut seyahati ya da tanrısına kapanan rüzgâr mısın sen?

İyisi mi ben anlatayım seni;

Amed surlarının dibinde tarihe yolculuk yaparak. Bir kervanda ipek kumaşların arasına güzelliğini sarıp, ibrişim ibrişin gözlerime lal edeyim. Terli bedeninde toprağın uykularını çekeyim güneş gibi.

Dicle"de suya indireyim saçlarını ve onun alevindeki dansı, bedeninin coğrafyasını suya kavuşturayım. Kavrulmuş çocukların umudu edeyim nefes alışını. Narçiçeği selamı vereyim her seherden her akşama. Ve bir elin yar! Göğsümde sürgün olsun.

Ben anlatayım sesinin sarp kayalıklardan akan rüyasını Cilo"da. Bir sevdanın Mezopotamya kıvrımlarında yaratılışına şahit edeyim.

Geverde namağlup yürek atışı.

Sen nesin?

İyisi mi ben anlatayım seni;

Bitmeyen yalnızlığımda tutunduğum çaremsin…

Bu yazı toplam 2920 defa okunmuştur
harika ötesi
 // SARYA
Eğer yazarı gerçekten anlamak isterseniz ve yazıyı okursanız, göz atmak deği ama okumak o zaman görürsünüz her kelimenin içindeki derin manayı ve cümlelerin birbiriyle dansını, bir halay güzelliğinde el ele tutuşmuş fistanlı kızlar kadar güzel ve akıcı yazıyı anlamak için beş duyuya gerk yok tek duyu yeterlidir ....
Geverde namağlup yürek atışı
sen nesin?...
07 Ağustos 2009 Cuma 00:14
CEMİL ALP`A...
 // MEZOPOTAMYALI
Sahip olduğun bilgi seni mutlak doğruya iletmiyorsa, tüm sevdaların gerçeğin ta kendisine yakınlaştırmıyorsa seni,içinde boşluk varsa ve sen o boşlukta yuvarlanıp gidiyorsan, O nedildiğinde içinde anaforlar oluşuyorsa proplem ben değil sensin.Ayrıca sn.Sarı'yı gizli kalmış bir hazine gibi görüyorum.Hak ettiği yere gelmesini istiyor, çile ile yoğrulan bu halkın canlı şahidi olduğu içinde, gerçek bir anlatıcısı olmasını istiyorum. Kendisinide seviyoruz....
06 Ağustos 2009 Perşembe 10:44
beş duyusu algılamayanlar da var
 // cemil alp
bu deneme hislerle anlaşılsaydı şayet duygunun bir kadına ya da bir erkeğe dair yoğunlaştığı açığa çıkardı.
eğer duyular anlaşılmak üzere yoğunlaştırılıp duyu organı olduğu kavratılsaydı muhakkak ki anlaşılırdı. hisler devre dışı kalırdı. bu bir deneme. ister tersinden ister düzünden okuyun. bu sevda yurt özlemi taşır içinde. kompozisyon içinde kendini ele veren cümleler girişte bir kadına yazılmış gibi verir kendini. gelişmede bunun nedenleri var. sonuç kısmında yurt diye bağırıyor.
bir insanın düşüncesine, inanışına kadar müdahale edecek kadar yobaz ve ukelaca yorum atmakta farklı bir meziyet.
duyularını kontrol etmeyenlerin tarzı agresifliktir. bana kalırsa yazar kendi tarzını oluşturmuş ki bundan ötürü yazar diyorum. deneme ise edebi kariyerine çekilmiş. kutlarım yazarı....
05 Ağustos 2009 Çarşamba 16:37