Erkan Çapraz / Gerçeklerle Yolculuk

Kendinizi tarttınız mı hiç?

19 Şubat 2011 Cumartesi 01:30

Ofisten çıkmış bir habere gidecektim.

Asansörü beklerken sırtını koridordaki kalorifere dayayan tartıcı çocuk seslendi bana:

“Abê tu xwe tartmiş nake?” (Abi kendini tartmak ister misin?)

Hergün hepinizin neredeyse onlarca kez sokakta duyduğunuz cümledir aslında.

Acele işiniz varken tartıcı çocuklar bazen kolunuzdan tutar patlatırlar kulaklarınıza. Bazen sevgilinizle, arkadaşlarınızla dolaşırken seslenirler, bazen de milletvekili yada belediye başkanı olup sokakta yürürken sizi bulur bu cümle.

Her biri fakir bir ailenin çocuğu olan tartıcılara “Yok” dersiniz, “yürü git” dersiniz, “kilomu biliyorum canım” dersiniz…

“Evet” cevabı çok nadir olur.

Cevabınız olumsuzsa “Bilmezsem bedava” deyiverirler bir de.

Kafam çok yoğundu o gün.

O yoğunlukta nasıl olduysa birden bu cümle üzerinde yoğunlaşmaya başladım.

Kilomu öğrenmek gibi bir niyetim yoktu o an. Ama çevremde ve dünyada neler olduğuna dair karmakarışık düşüncelerle boğuşuyordum.

Beni birden bu düşünce deryasına iten çocuğa adını sordum.

Barış’tı adı.

Birden zihinsel bir tartı içerisinde buldum kendimi.

Bugüne kadar yaptığım hatalar, doğrular, güzellikler bir film şeridi gibi kayıverdi gözlerimin önünden.

Bir tartıcı o gün beni dünya üzerinde kapladığım ağırlığımı tartamamıştı belki ama ben soyut tüm değerlerimi tartıverdim bir anda.

Tüm gün beni bu düşünceye iten o tartıcı o gün ne kadar kazandı bilmiyorum ama gün boyunca o cümle ile boğuştum durdum.

Bence hepimizin bir kez daha kendisini, yaptıklarını, değerlerini, eksiklerini, fazlalıklarını tartması gerektiği bir süreçteyiz.

Ben kendimi gerçekten tarttım o gün ve kaç kilo olduğumu bir kez daha öğrendim.

Bu yazıyı okuduktan sonra siz de tartıverin kendinizi.

Barış bilmezse bedava...

Bu yazı toplam 11063 defa okunmuştur
emeginize sagılk
 // goyi
tek kelime ile sizi tebrik ediyorum hele bir de insanların o insanları kucumseyip terslemesi o kadar zoruma gidiyorki..... onlar bizim insanlarımız canımız onları o hale getiren ,düşüren insanlar utansın ben o onların o calışkan cesaretlerinden opüyorum emeginize saglık .............
07 Nisan 2011 Perşembe 22:28
yazılarınız çok güzel
 // eflatun
size katılıyorum sürekli karşılaştığımız şeyler bunlar ve çoğumuzun başına gelmiştir mesela sevdiğinin başı al ne olur yol param yok gibi... ve çoğumuzun içinden geçmiştir acaba alsamıydım belki kazanacağı o parayla evine bakıyordur ama bence insanları bu duruma getirenlerin kendisini tartması bu kunuda sorgulaması gerek...
28 Mart 2011 Pazartesi 17:16
ÇOK GÜZEL
 // MAZLUM
yazınız çok güzel ve anlamlı tşklr......
19 Mart 2011 Cumartesi 17:17