Şeyhmus Diken

Hakikati Yitirildiği Yerde Aramak!

27 Nisan 2013 Cumartesi 09:36

Şimdi barışma zamanı demek yeterli değil. Önce affetmek gerek.Affettirecek girişimleri fail mağdura hissettirecek, gösterecek ve mağdur da affedecek ki; affetme evresi miadını tamamlasın, ardından barış zamanı gelsin.

Dinler tarihi profesörü ve felsefeci Mircea Eliade der ki; “Bir evin kurulduğu yer, gerçeğin canevidir.” Eğer bir şekilde evinizi, yerinizi yurdunuzu terk etmek zorunda kalırsanız hakikatinizi yitirmiş olursunuz. Ve yitirdiğiniz hakikatinizden dolayı, ulaşamadığınız hakikatiniz yaşadığınız sürece size acı olarak geri döner.

İşte, bugün 2013 Nisanı’nda neredeyse ağız birliği edilmişcesine hâl yoluna girildiği deklare edilen Kürt / Kürdistan meselesinin Barışçı yollarla Çözümü Süreci aslında bir hakikate parmak basıyor.

Evet, şimdi “barışma zamanı”. İyi de barışırken yaşanan onca ağır travmanın, ödenen bedellerin üstü neyle örtülecek. Örtülmesi, adeta üzerinde konuşulmadan, geçmişle hesaplaşılmadan üzerinin kalın bir örtüyle örtülmesi hakikati gizleyecek mi, gizlenmeye gayret edilen hakikati yok sayacak mı?

Geçmişte yaşanan büyük acıların bir ön hazırlık süreci yaşanmadan, “Hadi barışalım” demekle mümkünatı olası mı? Sanmıyorum.

Evet, barış çok büyülü bir kelime. Artık yoksul halk çocuklarının ana, baba evine cenazelerinin gitmemesi ve o evlerde bir gün çocuklarının cesetleri yerine capcanlı bedenlerinin geleceği rüyasının hakikati çok kıymetli.

Ama bu hülyalı barış hakikatinin bir de öncesi olmak zorunda.

Mesela, “Barışma Zamanı”ndan önce “Affetme Zamanı” gerekmiyor mu?

Elbette gerekiyor.

Fail; yani tekçi, retçi, inkârcı ve asimilasyoncu sistemin; sade Kürtlere değil, Ermenilere, Asuri-Süryanilere, Keldanilere, Rumlara, Ezidilere, Alevilere karşı onyıllardır uyguladığı suçların çetelesi hayli kabarık ve mutlaka ‘itiraf’ı gerekli. Suç itiraf edilecek bu bir.

İtiraf sürecinden sonra mutlaka bir ‘özür’ gelecek / gelmeli. Hem de öyle, böyle sıradan bir özür değil, ete kemiğe bürünmüş tarafların icabeti ve uluslararası kamuoyunun tanıklığı önünde bir kalıcılıkta özre ihtiyaç var. Bu da iki!

İtiraf ve özürden sonra da bütün dünya örneklerinde olduğu gibi ‘telafi’ ve ‘tazmin’ şart…

Devletin sopasından, kurşunundan, kılıcından bir şekilde kurtulanlar bilir ancak barışın ne denli vazgeçilmez bir gereklilik olduğunu. Ve sahiden Barışa inananlar ancak kurtarabilecek birbirlerini.

Geçmişte bölgeye “politik safari” niyetiyle seyahatler yapıp “hele biraz da Diyarbakır’da Kürt meselesini hasb-ı hâl edelim” deme gafletinden bugün de “hele Diyarbakır’a gidip hadi gelin barışalım” deme garipliğinden kurtulmak gerek.

Barış, kendi hakikatinin kaybedildiği yerde arandığı ve bulunması, çözüm üretilmesi için gayretler gösterildiği bir somut talepkârlıktır. İhtiyaç sahipleri için de ciddi ihtiyaçtır.

Dolayısıyla “Barışma Zamanı” öncesinde “İtiraf-Özür” ve “Tazmin-Telafi” başlıklarının peşpeşe yürüyeceği “Affetme Zamanı”na ihtiyaç var. Affettirecek girişimleri fail, mağdura hissettirecek, gösterecek ve mağdur da affedecek ki; affetme evresi miadını tamamlasın ve ardından barış zamanı gelsin.

Yoksa affetme zamanı ile barış zamanının birbirine karıştığı ve barışın adeta bir oldubittiye getirildiği barıştan kimseye hayır gelmez.

Hala, “pazarlık yapmayız” deniyor. Pazara çıkan meta yok ki pazarlık yapasınız! Kim, neyi alıp satmaya gayret ediyor ki pazar metaı olsun ve pazarlık edesiniz. Pazarlık yok, hak teslimiyeti var.

Sıkça “binyıllık kardeşlik”ten söz ediliyor. Ne kardeşliği! Kardeşlik filan da yok! Sahici kardeşler, talep ve dileklerini pazarlık konusu yapmazlar. Hakkın gereğini, insaniyet halleri, vicdan ve hakkaniyetle teslim ederler.

Aynı ana, babadan olmayanların bir tek kardeşliği vardır, o da “kan kardeşliği”dir. Kan kardeşliği; gönüllü olarak kesilen parmaklardan damlayan kanın cilt temasıyla birbirine karışma kardeşliğidir. Eğer kan, düşmanca akıltılmışsa o akan ve dökülen kanın birbirine karışmasından kardeşlik oluşmaz. Olsa olsa kan düşmanlığı olur.

İşte, tam da bu noktada akan ve dökülen kanın akmasını durduracak yeni ve sahici dostluğa ihtiyaç var.

Bütün bu barış ve birlikte yaşama sürecine evrilecek “Affetme/Affedilme Süreci” bu açıdan önemli.

Geçtiğimiz günlerde Diyarbakır’a gelen akiller heyetine Sur Belediyesi Kırklar Meclisi Başkan Vekili ve Demokratik Toplum Kongresi Daimi Meclis Üyesi kimliğimle özet olarak beyan ettiğim düşüncelerimin bir geceyarısı Brüksel’de otel odasında farklı bir ruh haliyle yazdığım yukarıdaki satırlarıdır paylaştığım.

Bu yazı toplam 3160 defa okunmuştur
barış
 // mehmet kaygusuz
Herkes barış istiyor.Ama nasıl barış.tabiki benim düşündüğüm gibi benim istediğim gibi barış.Ölen pkk lı hak ararken aradı mazlum. ölen asker şehit oldu mazlum çünkü bu coğrafyadan askerlik dışında 1 tas su içmemiş gel sen bu dağ başlarında şehit ol.Birisi diyorki köylerde herkes teröristti. yoksa nasıl saklansınlar fırsat bulan herkes askeri vuruyordu(!) bu bir iddia.Birisi diyorki benim köyüm yakıldı yıkıldı aslında ben o köylerde her sene hazineler biriktiriyordum.herkesin arkası kesilmez bir iddiası var.hepsi doğru kime doğru? Bu kadar akil adam seçilmiş konuyu kökten çözecekler.hiç birinin ne şehiti var ne gazisi.sular çeklidi karıncalar meydana çıktı.bu çözümse işimiz zor.kimin bağrı yandı ise YAKI ona gerek....
03 Mayıs 2013 Cuma 14:52
sitem
 // zagros
*Anlatılacak çok şey var ama ben sadece bir kaç cümle yazayım şeh sait katliamı, zilan katliamı, dersim katliamı, maraş katliamı, roboski katliamı ve diğerleri ... binlerce insan öldürüldü ve hepsi şuan devlet nezlinde terorist kardeş diyorlar kendi kardeşinin kanından besleniyorlar ... özür pişmanlık tazminat hiç biri yok ...geçen sırbistan başbakanı srebrenika katliamı için bosnalı insanlardan özür diledi ve şunu soyledi '' ayaklarınıza kapanıyorum her ne kadar da ayrı devletler olsa her ne kadar aynı dini paylaşmıyorsak yine kardeşiz olanlar için binlerce kez özür diliyorum kendi halkım adına '' türkiye kardeş gördüğü kürtler için ne yaptı hiç bir şey...inşallah barış olur ama ben bu şekilde barışın olmasına karşıyım kimse k. bakması...
27 Nisan 2013 Cumartesi 23:40
yanlış
 // zagros hakkari
sayın diken'in bütün sözlerine katılmakla bir şey de ben eklemek isterim '' sen gel 35 yıl kendi toprağında savaş sonra birileri gelip desin barış oldu hade dışarı ben inanıyorum ki şimdi o gerillalar munzur, amanos, gabar, zagros dağları için ağlıyorlar düşünsenize kendi toprağını kendi sularını dağlarını çiçeklerini terk ediyorsun ve daha ortalıkta hiç bir şey yokken daha uslubunu değiştirmeyen ve dahası pkk havlu attı diyen bir zihniyete nasıl bu kadar güvenebiliyoruz yanı başımızda olan roboski katlimanı nasıl unutacağız onu da bırakın egit, h.serhat hogir gibi insanların daha mezarları bile yok daha kemikleri bulunmadı ... ben hakkariliyim o coğrafyada neler olduğunu çok iyi bilirim yinede barışı istiyorum ama bu şekilde değil......
27 Nisan 2013 Cumartesi 23:18