İrfan Sarı

Anne oğluma çorap ör

Salı

Gökyüzüne dadanan bu kara bulutlar başka bir coğrafyanın acısını değil kendi memleketimizin bir acısını haber ediyordu kaç zamandır. Öyle bir acı ki bulutlar bile gökyüzünde hüzün semahına durmuş. Kar desen yağmıyor. Yağmur desen hiç. Bir acayipliğe gebe bulutlar başımızın üstünde ne eyler.

Her anın dolu geçtiği coğrafya güncesinde yine siyaset yine keşmekeş ve kabiliyetsizlerin öne çıkma telaşı.

Biri, bir yerde çok acılar içinde imiş kimin umurunda.

Bulutlar bile hüzün içinde paramparça grilikte bir haykırışta iken; yoksulluğa, sefalete, kimsesizliğe, ötelenmişliğe, itilmişliğe fütursuzca bakan düşüncenin ne menem bişey olduğunu anlamak namümkündür.

Yoksulluk, yaşama kaç kulp takıyor bilmezmiş gibi durmak nasıl bir acayip iştir.

Oralarda bir yerde insanlar ölüyor evet ama bir bakın etrafınıza derim yüreğiniz varsa. Yoksulluktan yürek paralayan ölümler gerçekleşiyor ey muhalifler ve ey insan portresindeki azizler.

Yanı başımızda. Öyle sessiz ve kimsesiz ki bu ölüm yürek burkuyor.

Bedo, daha otuz beşine varmadan bedenine saplanan hayın bir çıbandan kurtulmaya çalışmaktadır. Yani kanserdir. Yani gençliğine doyamadan bedenini saran bu hayın yarayla savaşmaya bütün gücüyle çalışmaktadır.

Sarışın, mavi gözlü, geniş omuzlu, alnı dağ sinesi; Bedo"nun türküsü hiç söylenmedi duası hiç okunmadı. Oysa omzunu dayasa kabrine toprağı dozer yarmış gibi deşerdi. Ne var ki; Hiç solumadığı ölüm kokusu burnundan bedenine girdiği günden beridir yüreğini dirhem dirhem acı içinde bıraktı.

Eğer yense bu illeti, mavi gözlerinin üzerine yeminle omzunu yoksulluğun duvarına dayayıp darmadağın edecekti.

 

Demirci Kawa"nın çekici gibi demiri dövecek parıldayana ve şavkı cihanı ışıtana kadar savaşacaktı.

Eğer yenebilseydi bu illeti, hiç yaşamadığı çocukluğunu iskeletinin içinden çekip çıkaracak ve haylaz çocuklar gibi yabani elma ağaçlarını soyup soğana çevirecekti. Salıncaklara binecek ve hamaklarda uyuyacaktı. Saatlerce kızaklardan inmeyecek çorapları ıslanana kadar kayacaktı.

Eğer yenebilseydi bu illeti, çocuğuna çorap alacaktı.


Bir çorap alacak kadar ömür vermedi tanrı. Çünkü yoksuldu ve tanrı yoksula hep yapardı bunu.

Şimdi ardından Bedo, kızgın bir taşa oturup yanmak istiyorum, elimi ateş kırmızısı bir teneke sobaya dayayıp yakmak istiyorum. Eğer cehennemi varsa tanrının orada hiç çıkmayacak gibi ateşlerde olmak istiyorum. İstemek yanmaktır biliyorum. Sırf bu yüzden, boylu boyumca günaha girip ağlamak istiyorum.

Ama…

Oğluna bir çorap almak kadar zaman istemek, masum ve en hafif bir dilektir tanrım.

Bedo, gülmeyi çok severdi… Eminim ölmeyi de gülecek kadar cesur karşılayacak güçteydi. Onu böyle çaresiz bırakan ölüm değil ya da o hayın yara değildi. Çocukluğunu yaşayamamış gençliğine doyamamış olmakta değildi.

O deniz mavisi gözleriyle içine düşen kurda inat çocuklarına bakarken kalkıp yürümek ve kazmayı toprağa sallamak isterdi. Ölümü kazmayla delik deşik etmek isterdi. Bir yoksulun ölümü devirmesi tarih sayfalarına geçecekti o saatten itibaren.

Yavruları henüz palazdı, uçmayı öğrenememişlerdi. Uçmayı öğretecekti onlara yaşasaydı. Sonra gönül rahatlığı ile toprağa uzanır örterdi üstünü biliyorum. Mertti.

Mertler erken ölür Bedo! ...

Tanyeri ağarmaya başlarken derin bir renk koynunda anlamlı bir dünya düşler ya insan. İşte bu ölüm öncesi sende ağarmak istedin. Gün karanlığa gömüldü senin için. Üzülmek yetmiyor tek başına inan, bütün acılarla bir jilet dolanmakta bedenimi.

Kanser hücreleri saldırdı bedeninin duvarlarına.

Güneş senin için doğmayacak artık.

Ölümü bu kez sen getirdin aklımıza. Kanseri ve yoksulluğu sen.

“Anne, oğluma çorap alacak param yok ve ben ölüyorum” dedin biliyorum içinden. Ve ekledin, “Lütfen oğluma bir çorap ör!” 

Beş şişi alsa eline şimdi dünyanın bütün anneleri ve senin oğluna çorap örse dahi onun ayaklarını ısıtacak bir baba sevgisi öremezler ki.

Bedo babasızlığı ben bilirim. Yetim kalmayı da.

Öyle sessiz sessiz ölüp gitmek babalara yakışmıyor ama neylersin ki dünya bir han, konan göçer bir gün.

Babasız büyümek ise zor bir maratondur bitmiyor…

 

Bu yazı toplam 7258 defa okunmuştur
AMELİYATLAR
 // BERBER
İRFAN ABİ BEN BİR ESNAFIM BU HAKKARİ DEVLET HASTANESİNDEKİ AMELİYATLAR BİZİ DÜŞÜNDÜRÜYOR.BENDE AMELİYAT OLDUM AMA DORUMUM ÇOK VAHİM ÖZELLİKLE GENÇLERİ SEÇİYORLAR AMELİYAT İÇİN.26.01.2009 TARİHİNDE 16 AMELİYAT ÖROLUJİ-12 AMELİYATTA GENEL CERAHTA YAPILMIŞ GERİSİNİ SİZ TAHMİN EDİN YOKMU BU KONU İLE İLGİLENECEK BİRİLERİ BİZİ BİLGİLENDİRİN...
28 Ocak 2009 Çarşamba 11:24
SORUN
 // AVCI
SAYIN İRFAN SARI ÇOK ÇOK GÜZEL YAZILAR YAZIYORSUNUZ BÜYÜK BİR BEYENİYLE OKUYORUZ...HAKKARİ DEVLET HASTANESİNDE SON 2 AYDA YÜZLERCE VARİKOSEL AMELİYATI YAPILDI BUNDA BİRİLERİNİN SAĞLADIĞI GİZLİ KAZANÇLARIDA ARAŞTIRIP YAZARSANIZ ÇOK MUTLU OLURUZ.HAKKARİDE ALMIŞ BAŞINI GİDİYOR BİR VARİKOSL AMELİYATI DİYE KİMSEDE NE OLDUĞUNU BİLMİYOR AMA AMELİYAT OLANLARIN SAYISI O KADAR ÇOKKİ DUYAN KULAKLARINA İNANMIYOR.BAZILARI VATANDAŞLAR DOKTORLARIN DÖNERSERMAYEDEN AMELİYAT BAŞINA PARA KAZANDIKLARI İÇİN BU KADAR ÇOK AMELİYAT YAPTIKLARINI SÖYLÜYOR...
27 Ocak 2009 Salı 10:14
DİKKAT
 // ALİ
BAZI YORUMCULAR YARADANINA SİTEM HATTA İSYAN EDİYOR. BU İSYANKAR ŞAHISLAR ŞUNU BİLMELİ Kİ ÇORAPSIZ KALANLAR ALLAH IN ADALETSİZLİĞİNDEN DEĞİL, İNSANLARIN DOYMAK BİLMEYEN AÇ GÖZLÜLÜĞÜNDEN, KAPİTALİST ZİHNİYETLERDEN, SOSYALİST YOBAZLARDAN, YARATILIŞ AMACINI DAHİ BİLMEYEN ATEİSTLERİN NEFSİ İŞTAHLARINDAN DOLAYIDIR....
26 Ocak 2009 Pazartesi 13:46